..και μετά…

..και μετά …
θυμήθηκε μια παλιά ιστορία σαν ανέκδοτο ,που είχε ακούσει για τον δικό της φίλο, τον Βίτγκεσταϊν. Την θυμήθηκε τώρα δα, ενώ έπινε μια σταγόνα κόκκινο κρασί , και διάβαζε το αποσπασμα του Ράσελ.
θυμήθηκε ότι ο Ράσελ θεωρούσε τον φίλο του εκκεντρικό. Ότι έλεγε ότι τρεφόταν μόνο με γάλα  και λαχανικά και διαρκώς μιλούσε για αυτοκτονία. Θυμήθηκε ότι 3 απο τους αδελφούς του είχε χάσει ο Βιτγκενσταιν έτσι.. Θυμήθηκε ακόμα ότι για τον λόγο αυτό ο Ράσελ δεν του ζήτησε ποτέ να φύγει , ακόμα και αν βημάτιζε σιωπηλά  μέχρι τις 3 τα ξημερώματα , πάνω κάτω στο δωμάτιό του…
και ακόμα..
θυμήκε…
“Ποιος είναι ο σκοπός της φιλοσοφίας;”
όταν κάποτε την απασχόλησε αυτό το ερώτημα , κουρασμένη απο το πόσο δογματικοί ΄φάνταζαν-και ίσως τελικα ήταν- όλοι γύρω της γι’ αυτή την επιστήμη, είχε βρει ένα ήρεμο λιμανάκι σαυτά τα λογάκια του Λουντβιχ:
“Ποιος είναι ο σκοπός της φιλοσοφίας; Να  δείξει σε μια μύγα  πως θα βγει απο το μπουκάλι.”
Πίνοντας ακομα μια γουλια΄ κρασάκι , θυμήθηκε πως είχε τότε νομίσει τον κόσμο όλο ένα μπουκάλι, και εκείνη , εγκλωβισμένη μεσα σε αυτόν.
Θυμήθηκε πως κάποια στιγμή στην ζωή της πρέπει να έφτασε μεχρι το πώμα- ήταν σιγουρη ότι είχε δει το πώμα- αλλα δεν έκανε καμιά προσπάθεια να το σηκώσει.

Όταν όλος ο κόσμος σου είναι ένα μπουκάλι, γιατί να θες να βγεις απο αυτό;

ανέκδοτο…

“Ένα λαµπρό υπόδειγµα ρητορικής και πολιτικής από πρόσφατη συνεδρίαση των Ηνωµένων Εθνών, που έκανε τη διεθνή κοινότητα να χαµογελάσει: Ο λόγος του Έλληνα εκπροσώπου στα ΗΕ. «Πριν ξεκινήσω, θέλω να σας πω κάτι για τον Μέγα Αλέξανδρο. Όταν δάµασε τον Βουκεφάλα , κατά τον γυρισµό του και περνώντας τον Αξιό και ßλέποντας το νερό, σκέφτηκε ότι ήταν µια καλή ευκαιρία για µπάνιο. Έßγαλε λοιπόν τα ρούχα του, τα…ακούµπησε στον ßράχο και µπήκε στο νερό. Όταν ßγήκε και θέλησε να ντυθεί, τα ρούχα του είχαν εξαφανιστεί. Τα είχε κλέψει ένας Σλάßος της Μακεδονίας.»

Τότε πετάχτηκε οργισµένος ο Σλαßοµακεδόνας εκπρόσωπος της ΠΓΔΜ κι άρχισε να φωνάζει «Τι είναι αυτά που λες; Οι Σλάßοι δεν ήταν εκεί, τότε.»

Οπότε ο Έλληνας εκπρόσωπος χαµογέλασε και είπε: «Τώρα που το ξεκαθαρίσαµε αυτό, µπορώ να ξεκινήσω την οµιλία µου…»!

Δεν είμαι Αθηναίος ούτε Έλληνας Πολίτης Αλλά Πολίτης του Κόσμου

Ο Σωκράτης είναι από τις πιο αινιγματικές φιγούρες στην ιστορία της φιλοσοφίας: Δεν έγραψε ούτε μία λέξη, κι όμως, είναι από τους φιλοσόφους που άσκησαν τεράστια  επίδραση στην ευρωπαική σκέψη -ίσως αυτό οφείλετε και στο δραματικό τρόπο με τον οποίο τέλειωσε και η ζωή του..

Πίστευε πως φιλόσοφος είναι κάποιος που αναγνωρίζει  πως υπάρχουν πολλά που δεν μπορεί να καταλάβει και που τον προβληματίζουν.  Μ αυτή την έννοια είναι πιο έξυπνος από πολλούς που κοκκορεύονται  ότι ξέρουν κάποια πράγματα  , ενώ στ΄αλήθεια τίποτα δεν γνωρίζουν.  Ο ίδιος έλεγε ¨εν οίδα οτι ουδέν οίδα¨.

Ενώ όμως συνεχώς έλεγχε την έκταση της γνώσης του (μία μέθοδο που επρόκειτο να χρησιμοποιήσει  ο Ρενέ Ντεκάρτ δύο χιλιάδες περίπου χρόνια αργότερα) ο Σωκράτης  πίστευε  πως ο άνθρωπος ειναι δυνατό να συλλάβει τις απόλυτες  αλήθειες του σύμπαντος. Κατάλαβε πως ήταν απαραίτητο να εξασφαλίσει ένα σταθερό θεμέλιο  στον αγώνα του ανθρώπου  για την γνώση και πίστευε ότι το θεμέλιο αυτό υπάρχει στην ανθρώπινη λογική.

Το 399πχ ο Σωκράτης κατηγορήθηκε  ότι εισάγει ¨κοινά δαιμόνια¨ (η θεική , εσωτερική φωνή που ισχυριζόταν πως  άκουγε)  και διαφθείρει τους νέους και επίσης  ότι δεν πιστεύει στους υπάρχοντες θεούς. Αν και το πολίτευμα της Αθήνας ήταν μία από τις πρώτες δημοκρατίες στον Κόσμο , ο Σωκράτης κήρυττε προς πάσα κατεύθυνση  την πεποίθησή του  ότι ήταν προτιμότερο να  διοικείται το κράτος από ένα άτομο, τον ¨ειδήμονα¨ , όπως τον περιέγραφε. Ορισμένοι θεώρησαν  τις τολμηρές  απόψεις του Σωκράτη  απειλή για τα θεμέλια της αθηναικής ζωής.  Ανήσυχοι  για την αντιδημοκρατική του  επιρροή πάνω σε πολλούς νεαρούς  αριστοκράτες (ανάμεσα στους οποίους και ο Πλάτωνας) , που είχαν έρθει σε  επαφή με την σωκρατική σκέψη ,  οι δικαστές τον κριναν ένοχο με ελάχιστη πλειοψηφία.