2010

Για να ‘μελώσω’ την χρονιά που μπήκε:

Γλυκό κουταλιού σταφύλι (της γιαγιάκας μου που μας λαχτάρησε πρόσφατα…)

1 1/2 κιλό σταφύλι  (καλοδιαλεγμένο) σταφίδα.

1 κιλό ζάχαρη

1 ποτήρι νερό

χυμός λεμονιού (ένα κουταλάκι)

μία βανίλια

λίγο βασιλικό.

Καθαρίζουμε καλά καλά το σταφύλι και το στραγγίζουμε προσεχτικά.  Να μην έχει νερό πάνω του.  Βράζουμε το νερό με την ζάχαρη μέχρι να μελώσουν.  Μόλις σοροπιάσουν  , κατεβάζουμε από την φωτιά το κατσαρολάκι και το αφήνουμε να μισοκρυώσει.

Ρίχνουμε το σταφύλι μέσα  και το ξαναβάζουμε στην φωτιά. ξαφρίζουμε μέχρι να βγούν άσπρες καθαρές φουσκάλες.

Τέλος , ρίχνουμε τα μυρωδικά.

Υ.Γ Γιαγιάκα μου, σ’αγαπάω πολύ!

..και μετά…

..και μετά …
θυμήθηκε μια παλιά ιστορία σαν ανέκδοτο ,που είχε ακούσει για τον δικό της φίλο, τον Βίτγκεσταϊν. Την θυμήθηκε τώρα δα, ενώ έπινε μια σταγόνα κόκκινο κρασί , και διάβαζε το αποσπασμα του Ράσελ.
θυμήθηκε ότι ο Ράσελ θεωρούσε τον φίλο του εκκεντρικό. Ότι έλεγε ότι τρεφόταν μόνο με γάλα  και λαχανικά και διαρκώς μιλούσε για αυτοκτονία. Θυμήθηκε ότι 3 απο τους αδελφούς του είχε χάσει ο Βιτγκενσταιν έτσι.. Θυμήθηκε ακόμα ότι για τον λόγο αυτό ο Ράσελ δεν του ζήτησε ποτέ να φύγει , ακόμα και αν βημάτιζε σιωπηλά  μέχρι τις 3 τα ξημερώματα , πάνω κάτω στο δωμάτιό του…
και ακόμα..
θυμήκε…
“Ποιος είναι ο σκοπός της φιλοσοφίας;”
όταν κάποτε την απασχόλησε αυτό το ερώτημα , κουρασμένη απο το πόσο δογματικοί ΄φάνταζαν-και ίσως τελικα ήταν- όλοι γύρω της γι’ αυτή την επιστήμη, είχε βρει ένα ήρεμο λιμανάκι σαυτά τα λογάκια του Λουντβιχ:
“Ποιος είναι ο σκοπός της φιλοσοφίας; Να  δείξει σε μια μύγα  πως θα βγει απο το μπουκάλι.”
Πίνοντας ακομα μια γουλια΄ κρασάκι , θυμήθηκε πως είχε τότε νομίσει τον κόσμο όλο ένα μπουκάλι, και εκείνη , εγκλωβισμένη μεσα σε αυτόν.
Θυμήθηκε πως κάποια στιγμή στην ζωή της πρέπει να έφτασε μεχρι το πώμα- ήταν σιγουρη ότι είχε δει το πώμα- αλλα δεν έκανε καμιά προσπάθεια να το σηκώσει.

Όταν όλος ο κόσμος σου είναι ένα μπουκάλι, γιατί να θες να βγεις απο αυτό;

..και μετά…

…και μετά…
και μετά χώθηκε κάτω από το τραπέζι , όπως τότε , που ταν παιδί , για να φάει με μανία τα νύχια της , και τα πετσάκια της , και τα δάχτυλα της ακόμα , γρήγορα , αχόρταγα , πριν την βρουν ΄να κάνει το “απαγορευμενο” και άρα γλυκό …

χώθηκε απο κάτω, τα φώτα κλειστα , η σκέψη της μαύρη , θλιβερή. “Είμαι νεκρή” ψέλλιζε μεσα της , “είμαι νεκρή και σαπίζω , και στο τέλος θα γίνω σκουλίκια… χιλιάδες μικροσκοπικά σκουλίκια…”

χώθηκε από κατω, κουλουριάστηκε , ήθελε να κλάψει αλλά δεν έβγαινε το ρημάδι , προσπαθούσε να ανακουφίσει τον κόμπο , να ελευθερωθεί απο τον σπαραγμό που εκαιγε μεσα της … μάταια..

χώθηκε απο κάτω , στα σκοτεινά , με τα χέρια γύρω απο τα πόδια , και άκόμα πιο σφιχτά , πάνω της , τα γόνατα , να την πιεζουν , να της κόβουν την ανάσα “τι να την κάνω την ανάσα , οι νεκροί δεν αναπνέουν, δεν τηνθελω την ανάσα , πάρτε την ανάσα” ούρλιαζε στα σωθικά της.

πονάει. το βλέπεις καθαρά. πονάει. είναι μόνη, γυμνή , κουλουριασμένη, πανιασμένη, κουνάει το κεφάλι περα-δώθε , σαν μισότρελη , και τα μάτια της , κοιταν το πατωμα , το τίποτα ..”παρτον χριστέ μου τον πόνο , παρτον , πως κατάντησα έγώ έτσι…δεν αντέχω , θα σπάσει , ακου πως χτυπάει με δύναμη , με λύσσα, θα ξεπεταχτεί και θα σπαρταραει στο πάτωμα , πανω στο περσικό χαλί της μαμάς , και μετά ποιος την ακούει την μαμά -καπού διάβασα ότι ο λεκες απο αίμα δεν φεύγει ποτε..”

στο οπτικό της πεδίο , ένα μικρό μυρμήγκι. Απαίσιο. Κάποτε , τότε που έτρωγε τα νύχια της κάτω απο το τραπέζι αυτό,  θα το βασάνιζε. Θα το έβαφε με μπλάνκο. Και θα το έβλεπε να παλεύει να ανασάνει.. Γελια που θα έκανε! Μέχρι και τον ξέφρενο  φαγωμό των νυχιών θα ξέχναγε!

τωρα όμως ..  είναι σαν να έχει η ίδια το μπλάνκο πάνω της , και να την κοιτά το μηρμύγκι. -λες να ξέχασε και αυτό τις κακές του συνήθειες για να την παρατηρήσει;

πως γίνεται και δίνω τόση σημασία τώρα σε αυτό το μηρμύγκι; τόσες στιγμές και το μόνο που με απασχολεί είναι αυτο το μηρμύγκι… Κοίτα το , τι υπέροχο , δουλευταράδικο  , τι τέλειο ζωντανό … χαίρεται η φύση που χει τέτοια παιδιά.

έβαλε το δάχτυλό της -το χοντρό- και το πάτησε. Με μανία , συνθλιψε το κεφάλι του , τα λεπτά πόδια του , το κορμί του, ακόμα και αυτό το ψίχουλο που κρατούσε πάνω του…

“α , μα είναι υπέροχο ζώο , χαίρεσαι να το κοιτάς , να παίρνεις παραδειγμα εργατικότητας…” είπε σιγανά , φέρνοντας το δάχτυλό της με το απομεινάρι του δύσμοιρου μηρμυγκιού στο πρόσωπό της κοντά. Και το φαγε.

….και μετα…

ανέκδοτο…

“Ένα λαµπρό υπόδειγµα ρητορικής και πολιτικής από πρόσφατη συνεδρίαση των Ηνωµένων Εθνών, που έκανε τη διεθνή κοινότητα να χαµογελάσει: Ο λόγος του Έλληνα εκπροσώπου στα ΗΕ. «Πριν ξεκινήσω, θέλω να σας πω κάτι για τον Μέγα Αλέξανδρο. Όταν δάµασε τον Βουκεφάλα , κατά τον γυρισµό του και περνώντας τον Αξιό και ßλέποντας το νερό, σκέφτηκε ότι ήταν µια καλή ευκαιρία για µπάνιο. Έßγαλε λοιπόν τα ρούχα του, τα…ακούµπησε στον ßράχο και µπήκε στο νερό. Όταν ßγήκε και θέλησε να ντυθεί, τα ρούχα του είχαν εξαφανιστεί. Τα είχε κλέψει ένας Σλάßος της Μακεδονίας.»

Τότε πετάχτηκε οργισµένος ο Σλαßοµακεδόνας εκπρόσωπος της ΠΓΔΜ κι άρχισε να φωνάζει «Τι είναι αυτά που λες; Οι Σλάßοι δεν ήταν εκεί, τότε.»

Οπότε ο Έλληνας εκπρόσωπος χαµογέλασε και είπε: «Τώρα που το ξεκαθαρίσαµε αυτό, µπορώ να ξεκινήσω την οµιλία µου…»!

Ο φανταστικός κόσμος του Ντοκτορ Παρνάσιους

Η ταινία είναι καταπληκτική!Ο σουρεαλισμός στον κινηματογράφο! Ήταν σαν να έβλεπα πίνακες του Νταλί ..
Ύμνος στην ανθρώπινη φαντασία και στη δημιουργία!
Μέσα σε 2 ώρες(που πραγματικά δεν κατάλαβα πως πέρασαν)βλέπεις την ιστορική πάλη μεταξύ της αυθόρμητης δημιουργίας,μέσω της φαντασίας, ενάντια στην επιβολή μέσω του φόβου και της τρομοκρατίας.

Ο Δρ Παρνάσσους είναι ένας άνθρωπος που μπορεί να μπαίνει στη φαντασία των άλλων,προσπαθώντας όχι να τους χειραγωγήσει,αλλά για να τους ωθήσει να την απελευθερώσουν και να τη χρησιμοποιήσουν για δημιουργικό σκοπό.
Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται σε κάποια στιγμή από το βοηθό του…ο Δρ Παρνάσσους δε χρησιμοποεί τη δυνατότητά του αυτή για να κυβερνήσει τον κόσμο, αλλά για να τον ωθήσει να κυβερνηθεί μόνος του.
Ενώ χαρακτηριστική είναι και η φάση όπου εμφανίζεται ξαφνικά ο Δρ Παρνάσσους στη φαντασία κάποιων μαφιόζων,προτείνοντάς τους να μπουν στην αστυνομία που όπως λέει αποτελεί τη νόμιμη βία και έτσι θα μπορούν να δέρνουν και να σκοτώνουν νόμιμα.
(οι Monthy Pythons ζουν)

Αντίθετα ο διάβολος που έχει την ίδια ικανότητα, επεμβαίνει στη φαντασία των ανθρώπων,εκμεταλλευόμενος μέσα όπως ο φόβος,η τρομοκρατία καθώς και τις αδυναμίες τους μόνο και μόνο για να χειραγωγήσει και να κυριαρχήσει.

Πότε κερδίζει ο Παρνάσσους,πότε ο διάβολος…
Ο αγώνας όμως είναι αέναος , γιατί πάντα θα εξαρτάται απ τις επιλογές των ανθρώπων…

και τότε, εμφανίζεται ο Κρεμασμένος.

Ο συμβολισμός στην Τράπουλα Ταρώ, σημαντικός για την κατανόηση του έργου:

Ο ήρωας μας λοιπόν αποφάσισε να βάλει το κεφάλι του στο χώμα και να δει τον κόσμο ανάποδα. Αποφάσισε επίσης να μείνει ακίνητος, απορρίπτοντας τον κόσμο της δράσης. Πράττοντας έτσι είναι φυσικό να αποτελεί ένα είδος προδότη για την κατεστημένη τάξη των πραγμάτων και να φαίνεται γελοίος, περιθωριακός και απροσάρμοστος, όπως ο Παρνάσιους στο σημερινό Λονδίνο.

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι επέλεξε να ξαναφορέσει τα ρούχα
του Τρελού αφού όπως και εκείνος έχει σπάσει τους δεσμούς του με τους
καθωσπρέπει ανθρώπους. Άλλωστε το νούμερο της κάρτας είναι το δώδεκα, ένα νούμερο που  ανέκαθεν συμβόλιζε την ολοκλήρωση
του κύκλου. Έτσι λοιπόν αυτό που βιώνει ο Κρεμασμένος δεν είναι μια τιμωρία αλλά μια δοκιμασία απαραίτητη για τη μύηση του σ’ έναν καινούργιο κόσμο.
Φυσικά η διαδικασία της μύησης είναι επώδυνη αφού για να ξεκινήσει την καινούργια ζωή του θα πρέπει να αλλάξει σαν άνθρωπος αφήνοντας πίσω του ότι περιττό κουβαλάει. Τα νομίσματα που πέφτουν από τις τσέπες του είναι η μικρότερη δυνατή απώλεια. Τα κομμένα κλαδιά από τα δέντρα είναι τα παλιά ιδανικά, πρότυπα,πιστεύω κλπ. Η μεγαλύτερη όμως θυσία είναι ο καθωσπρέπει εαυτός του που πρέπει να γελοιοποιηθεί στα μάτια των άλλων για να ξεφουσκώσει ο εγωισμός του
και να μπορέσει να κάνει μια καινούργια αρχή όσο πιο καθαρός και ελαφρύς γίνεται. Ευτυχώς ο ήρωας μας δείχνει έτοιμος για τη δοκιμασία αυτή, θα λέγαμε μάλιστα ότι το διασκεδάζει. Άλλωστε αν γυρίσουμε τη κάρτα ανάποδα θα δούμε τον Κρεμασμένο να χορεύει στηριζόμενος στο ένα πόδι και με τα χέρια σταυρωμένα πίσω. Θα χρειαστεί αυτό το κουράγιο στις κάρτες που θα συναντήσουμε στη συνέχεια αφού η διαδικασία της μύησης έχει μόλις αρχίσει.

Στο τέλος, ο Διάβολος, αυτό που στην ουσία θα ζητήσει, είναι τον ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΘΑΝΑΤΟ του Κρεμασμένου:

Όταν εμφανίζεται στα Ταρό η κάρτα του Κρεμασμένου ,  σε όρθια θέση , όπως τον συνάντησε ο Ντόκτορ Παρνάσιους, είναι μια ένδειξη
της ανάγκης για απόσυρση από τον κόσμο της δράσης αφού είναι ένα πεδίο στοοποίο βιώνουμε πολλούς περιορισμούς και πλέον δεν μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα. Αυτό που χρειάζεται είναι να αποδεχτούμε αυτή τη κατάσταση και να στρέψουμε προς τα μέσα την αναζήτηση της κατανόησης για το τι μας συμβαίνει, αφού ο εαυτός μας είναι το μόνο σταθερό σημείο αναφοράς που διαθέτουμε.  (γιαυτό καιο Κρεμασμένος θα βοηθήσει τους ανθρώπους να βρούν την παραγωγική φαντασία τους μακριά από τα δέλεαρ του διαβόλου). Φυσικά
θα χρειαστεί να θυσιάσουμε την καλή γνώμη των άλλων, την προσπάθεια να είμαστε αρεστοί και κάθε άλλη εγωιστική παρόρμηση. Ωστόσο αν τα καταφέρουμε θα αποκτήσουμε πρωτόγνωρη ανεξαρτησία και θα μπούμε σε καινούργια τροχιά ανάπτυξης. (Όσοι βοηθήθηκαν από τον Κρεμασμένο, μέσα στον Καθρέφτη του Ντόκτορ Παρνάσιους, αναγεννήθηκαν. Πέταξαν τα λεφτά, πέταξαν ότι είναι ασήμαντο για το νέο τους εαυτό.)
 Ουσιαστικά η κάρτα αυτή είναι η αρχή της αναζήτησης του εαυτού.

Στην ταινία, βέβαια, μετά θα ζητηθεί Ο ΘΑΝΑΤΟΣ  του κρεμασμένου (είναι η  κάρτα που ακολουθεί στην τράπουλα του ΤΑΡΩ)

Ο ήρωας μας λοιπόν αφού αποφάσισε να θυσιάσει τον εγωισμό του κρεμασμένος ανάποδα στη προηγούμενη κάρτα του Κρεμασμένου, τώρα είναι υποχρεωμένος  να περάσει την ακόμα σκληρότερη δοκιμασία του Θανάτου. Αυτό που συμβολίζει  ο Θάνατος δεν είναι το οριστικό τέλος, αντίθετα με ό,τι ίσως δηλώνει το λάβαρο  της κάρτας. Στη φύση ο θάνατος είναι μια συνεχής διαδικασία άρρηκτα δεμένη  με τον κύκλο της γέννησης και της φθοράς. Μόνο ο άνθρωπος που έχει τη δυνατότητα  να φιλοσοφήσει πάνω στο θάνατο, βλέπει τη ζωή σαν μια γραμμική πορεία η οποία  κάποια στιγμή φτάνει στο τέρμα της. Άλλωστε αν αυτό ήταν το τέρμα, τότε λογικά  θα ήταν και η τελευταία κάρτα των μεγάλων αρκάνα, ωστόσο έχουμε αρκετά αρχέτυπα  ακόμα να συναντήσουμε που σημαίνει ότι ο δρόμος συνεχίζεται
Φυσικά είναι δύσκολο να πετάξουμε τον παλιό μας εαυτό και όλα αυτά που
πιστέψαμε και προσπαθήσαμε στη ζωή μας. Είναι λογικό ένα τέτοιο πέρασμα να συνοδεύεται από πόνο, θλίψη και θρήνο που όμως πρέπει να οδηγούν στην αποδοχήτου αναπόφευκτου: Για να γεννηθεί το καινούργιο θα πρέπει να πεθάνει το παλιό. Κι όχι μόνο απλά να πεθάνει αλλά θα πρέπει τα σώματα να αποσυντεθούν, οι ιδεολογίες να αμφισβητηθούν, τα πιστεύω να ανατραπούν. Μόνο έτσι ο θάνατος  μιας γενιάς μπορεί να γίνει το γόνιμο έδαφος όπου θα ανθίσει ο σπόρος της επόμενης, όπως τα άνθη που φυτρώνουν στη κάρτα μας δίπλα στα διαμελισμένα σώματα. Αυτή
η σκληρή πραγματικότητα του Θανάτου είναι το νόμισμα που θα πρέπει να πληρωθεί στον Χάροντα για να περάσουμε στην απέναντι πλευρά του ποταμού και να συνεχίσουμε το ταξίδι μας. Δυστυχώς είμαστε όντα της συνήθειας και στη ζωή μας δενόμαστε με πράγματα, καταστάσεις και ανθρώπους που νομίζουμε ότι θα είναι για πάντα μαζί μας. Εκεί ο Παρνάσιους θα χάσει την κόρη του, για να ξαναγεννηθεί η ίδια σε αυτό που πραγματικά ήθελε…

Να τελειώσω, δίνοντας την 7δα των καρτών της μεγάλης Αρκάνας όπως την είδε ο Γκίλιαμ στην ταινία: Ο ήρωας μας ήρθε αντιμέτωπος με τις αντιθέσεις και τους περιορισμούς της ανθρώπινης φύσης. Σκοπός αυτής της επτάδας είναι η επίγνωση ότι τέτοιες αντιθέσεις υπάρχουν μόνο στον φαινομενικό κόσμο και το ξεπέρασμα αυτού του κόσμου ώστε να γνωρίσει τις βαθύτερες αλήθειες της ύπαρξης του. Είδαμε ότι αρχικά πάλεψε με τις αντιθέσεις αυτές στη κάρτα των  Εραστών (όπου γνώρισε την γυναίκα της ζωής του) συμμετρική ως προς την Εγκράτεια, όπου ο άντρας και η γυναίκα της κάρτας  φόραγαν το κόκκινο και μπλε χρώμα αντίστοιχα που βλέπουμε και στη Εγκράτεια και έβλεπαν δυο διαφορετικούς δρόμους να ανοίγονται μπροστά τους.
Στο  άρμα , ξεκίνησε το ταξίδι του για να κυριαρχήσει στο κόσμο κινούμενος από δύο διαφορετικές δυνάμεις που συμβολίζονται από τις δύο σφίγγες  διαφορετικού χρώματος και κατεύθυνσης.

Στην αρχή της δεύτερης επτάδας η  δικαιοσύνη  κράταγε το ζυγό όπου τα πάντα μετριόνται και υπολογίζεται το σχετικό βάρος αντίθετων δυνάμεων. Στη συνέχεια, με τις επόμενες κάρτες, άρχισε το ταξίδι της εσωτερικής αναζήτησης, ενδυνάμωσης και του μετασχηματισμού ο οποίος κορυφώθηκε με τον τελικό μετασχηματισμό που συντελέστηκε στη κάρτα του θανάτου…

έξοχη ταινία , πραγματικά….

…και μετά….

..και μετα
μετά πήρε την άμαξα , και μπήκε στο Ναό.
Η Αγία Σοφία , η Εκκλησία των Εκκλησιών..

Χτες τον περίμενε όλο το βράδυ στο κρεββάτι της , δεν φάνηκε… Ο Ιουστινιανός περνά περισσότερη ώρα με το Βυζαντιο παρά με μένα. Υπέροχη ψαλμωδία. Πόσος καιρός περασε απο τότε…

Τότε είδε μπροστά της το Ναό να κατεδαφίζεται. Είδε τα χειρουβίμ να τρέχουν αλλαφιασμένα. Κάτι παράξενες στρογγυλες αψίδες ήταν πάνω απο την Ωραία Πύλη. Με περίεργα , με ακατανόητα γραμματα. Σαν αραβικά.

Τι περίεργη φύση η γυναικεία. Πριν ένα μήνα στην Στάση παραλίγο  να λιγοψυχήσει .. Τον κράτησε, όπως έπρεπε. Έχω γνωρίσει πολλούς άντρες. Όσοι μαγάπησαν πραγματικά αποθεώθηκαν..

Πόσος καιρός είχε περάσει; Τα χρόνια ποτέ δεν τα μέτρησε με νούμερα και αριθμούς. Αδυνατεί. Τα μετρά μόνο με έρωτες. Εϊναι γεννημένη γιαυτο. Στα τρυφερά της νιάτα , ο Περικλής. Τώρα ο Ιουστινιανός. Αύριο ποιος ξέρει; Μπορεί να είναι εκείνος ο στρατηλάτης από την Δύση , που θα προσπαθήσει να ενώσει την Ευρώπη…

Μοιράζει απλόχερα τους χυμούς της ,και προβλέπει τις καταστροφες -καμιά φορά τις φέρνει κιολας. Όπως τώρα ,εδώ , κοίτα πως τρομάξαν οι αγγέλοι , ανέβηκαν ψηλα΄, οι ψαλτάδες δεν ακούγονται, πνιγονται στον ίδιο τον αχό τους.. Να δεις , αυτός ο τόπος , αυτό το μέρος , αυτός ο Ναός  , έχει μεγάλη δυστυχία να περασει..

Σαν να αρχισαν ήδη τα καντήλια να σιγοσβήνουν..

και΄μετα΄…

…και μετά…

και μετά….
μετά άφησα ένα ακόμα μικρο δαχτυλιδι καπνού μεσα απο τα χείλη μου.. Παχνιδιάρικο πλάσμα.. Έκλαψα πολύ χτες. Πόνεσα. Τέλος όμως.
Τι είναι η ζωή μωρέ; Μια χούφτα  στιγμές άλλες τρυφερές και άλλες πικρές. Και πως τα καταφέρνουμε οι άνθρωποι και τις τρυφερές τις σκεφτόμαστε  περισσότερο , και τις πικρές τις θυμόμαστε πάντα με τρυφερότητα, και έτσι , να , η μπαλάτζα ‘πέφτει’  προς την Ευτυχία και ακόμη και να προσπαθήσεις  δεν μπορείς να σαι για πολύ δυστυχισμένος… Σου κλείνει το μάτι η χαρά , σου σκάει εκείνο το χαμογελάκι  το στραβό ,  το τόσο πικάντικο , το ναζιάρικο…

Παλαιότερα είχα εκείνη τη δαιμονισμένη ιδέα.. πως μου χει φερθεί τόσο καλά η ζωή  που δεν μπορεί , κάτι  άσχημο με περιμενει στην γωνια… Ανόητες φοβίες..  ΕΓΩ έχω φερθεί καλά στην ζωή  , εγώ έχω πάρει  κάθε κακό και έχω βρει το καλό μέσα του (παντα υπάρχει γία ενα δυνατό άνθρωπο και εγωιστή..) Εγώ έχω μετατρέψει την δυστυχία σε δημιουργία…

Όλα θα παν καλά. Όλα είναι μπροστά μου. Μικρή ή μεγάλη  τουλάχιστον δεν την ξοδεύω…Την αφιερώνω σε αυτούς που αγαπώ. Σε αυτούς που εκτιμώ.  Σε αυτούς για τους οποίους δεν πρόκειται να αφήσω ποτέ  το χαμόγελο και την ελπίδα από την ζωή μου…

Είπαμε, στο χαμόγελο της Πλάσης, εγώ είμαι στο μικρό έκείνο σημείο  που σμίγει το  ανασηκωμένο  τέρμα του χειλιού  μετις πρώτες ρυτίδες του προσώπου…

…και μετά…

και μετά…..

…και μετά …
μετά πέταξε ,χορτασμένο , σε ένα άλλο παραθύρι.
τιτίβισε διστακτικό- το σύννεφο πάντα κοντά του.

Του άνοιξε με τα είκοσι χρόνια της , απόσταση απο το χτες.
¶νοιξε να ακούσει το μήνυμά του, λάτρευε τα πουλιά , τα στελνε με μηνύματα στον κόσμο γύρω… Και ζούσε με την ψευδαίσθηση πως τα μοίραζε, ο φτερωτός της ταχυδρόμος..

“Ποσο παιδί είσαι κορίτσι μου “, την μάλωνε ο Συμβιβασμός της  κάθε βράδυ , όταν της έδινε ένα φιλί στο μάγουλο , λίγο πριν της γυρίσει πλευρό να κοιμηθεί..

Γιατί στο μάγουλο; Ποτέ δεν το κατάλαβε…
Οι έρωτες φιλάν στα χείλη. ..

Του άνοιξε του φτερωτού της φίλου. Αρνήθηκε τα ψίχουλά της . “ΤαΪσμένο μου ρθες?” αναρωτήθηκε…

ένοιωσε στον αέρα την μυρωδιά , την γνώριμη, την μυρωδιά την δικιά του…
Αχ τι κάνει το σούρουπο..Μεγαλώσαμε και παραμένουμε τόσο ευαίσθητoι με τα παιχνίδια της μνήμης..
Και θαρρώ , πως να , αυτή η μυρωδιά , η γνώριμη , ανήκει σε κάποιο καλοκαίρι. Σε κάποιο μικρό καρνάγιο , τότε που ήμουν ακόμη Εκείνη. Εκείνη που χε το θράσος να ονειρεύεται, να αμφιβαλλει για τα πάντα , να αμφισβητεί , να αγαπά με πάθος..

Η πόρτα άνοιξε . Ο Συμβιβασμός μπήκε στην κάμαρα , έκλεισε το παράθυρο διώχνοντας τον φτερωτό της φίλο ,  το καρνάγιο ,  την μυρωδιά  , το καλοκαίρι…

“Θα κρυώσεις. Πόσο παιδί είσαι κορίτσι μου.”
είπε μαλακά , και την φίλήσε στο μάγουλο…

και μετά;….

και μετά , ήπιαν το καφεδάκι που τους κέρασε ο Θεός , λίγο πριν την πρώτη μπόρα.. Γλυκό καφέ , με θύμισες από το νησί , -ποτε ήταν;- κάποιο καλοκαίρι…

της το λεγε ξανα και ξανα , νησιά οι άνθρωποι , μόνοι ,ξέχωροι…

αρνηση να το δεχτεί ,άρνηση να το κατανοήσει.. Θηλυκός εγωισμός. Θα παίρνω την βάρκα μου και θα ρχομαι , του απαντούσε καιη μικρή σαλαμάνδρα έβγαζε την γλώσσα της περιπαιχτικά στον ήλιο…

Κι αυτό που ζήσαμε , ξέρεις , ξέρεις τι είναι; Μια εκδρομή στο βλέμμα του Θεού.

 Δεν υπάρχουν πια εκδρομές. Και οι βάρκες βουλιάξαν. Και οι μαρίνες πολυκαίρισαν και χαλάσαν. Και τα μουσκεμένα μάτια αγναντεύουν μόνο θαλασσες και πελάγη…

Που είναι το πανάκι το λευκό ; Που είναι το κορίτσι , το πρώτο , αυτο που μου χάρισε την πλάση όλη;

 Που είσαι ;

Κανένας δεν απάντησε. Ούτε καν εγώ , και ας ματώνανε τα αφτιά μου απο τα βογγητά σου. Ούτε καν εγώ, η Βαρκα σου…

 Και μετά….

Αν αγαπήσεις

μία φορά στην ζωή σου…

αγαπάς πάντα; και για πάντα;;

 

Τείνω να απαντήσω ναι.  Μπορείς να ερωτευτείς, μπορείς να καψουρευτείς, αλλά αγαπάς βαθιά , έντονα , αληθινά μόνο μία φορά. Οι περισσότεροι από εμάς όμως, δεν έχουν νοιώσει ποτέ αυτήν την πραγματική , αιώνια, ανεξάντλητη, αειθαλή , μοναδική αγάπη.

 Πως έλεγε ο Ελύτης; Μια φορά στα Χίλια Χρόνια γίνεται η Αγάπη Αιώνια.. Να χεις τύχη, Να χεις τύχη και η Χρονιά να σου Πετύχει..

Και μετράμε 33 ημέρες πριν την Νέα Χρονιά…

εύχομαι να σου πετύχει!